این یکی از روزهای نخستین سالهای دههء 60 است. در یکی از اتاقهای خوابگاه دانشگاه علم و صنعت، عکسی به یادگار گرفته شده از برای آیندگان. بیست و چند سال بعد، یکی از این 9 تن، رئیس جمهور ایران است. به نظر شما در کدام چهره می توان سیمای یک رئیس جمهور را دید؟
راستی اگر تونستید، جناب مجتبی هاشمی ثمره و دکتر صالحی را هم شناسایی کنید.

ویرایش شده در تاریخ یکشنبه 8 اردیبهشت 1387 و ساعت 09:04 ق.ظ

.

عید آن سالها ...

عید آن سالها که 10 تومنی و 20 تومنی هنوز معنی خودش را می داشت و 200 تومنی بهترین اسکناس دنیا بود.

عید آن سالها که موی پدر سپید نبود ...

پدر از بد روزگار غمگین نبود

عید آن سالها که حاجی فیروزها نه برای نان شب عید که برای شادمانی کودکان در کوچه ها می نواختند ...

عید آن سالها که نوروز هیچ نبود خبر تولد بهار ...

خبر شادمانی و رقص و پایکوبی ها

عید آن سالها ...

آخ عید آن سالها ...

یادش بخیر.

.

5تا بودن ، هم اندازه و تا حدودی همرنگ و از یه جنس، توی اونا عروس هم بود.

هر چند که دلشون از سنگ بود. اما مهربون بودن، همیشه می خواستن همه رو دور هم ببینن، همیشه باعث می شدن که لحظات خوب و خوشی برای دیگرون رقم بخوره. کوچیک و بزرگ و کنار هم جمع می کردن،  اگه یکی از اونا نبود مشکل ایجاد می شد، هیچ کدوم از اتفاقات بالا رخ نمی داد، در واقع متحد بودن.

متعلق به کسی نبودن، برای همه بودن، خیلی وقت بود که اونا رو ندیده بودم، وقتی دیدمشون یاد دوران خوب گذشته افتادم، یاد اون روزایی که بی ریا و بدون هیچ کدوم از این دلخوریهایی که هست، ما رو دور هم جمع می کردن.

توی اون لحظات با هم بودن، جدا از حسادتها، گرفتاریها و مشکلات زندگی (نمی گم نبود، ولی برامون کم اهمیت بود) دور هم می شستیم و به این 5 تا نگاه می کردیم، به رقص اونا روی زمین و هوا. هنوز صدای به هم خوردنشون توی گوشم طنین اندازه.

ولی حالا چی؟ الان کدوم یکی از اوون همراه های همیشگی حاضرند یه بار دیگه اون جمع دوستانه و صمیمی ایجاد بشه؟ کدومشون اصلا وقت داره؟ شاید اگه من این 5 تا رو نمی دیدم به یادشون هم نبودم، شاید اوونا هم داشتن یواش، یواش من رو فراموش می کردن.

درسته که دلشون از سنگ بود، درسته که افکارشون سرد بود، درسته که سخت بودن، ولی مهربون بودن. آخه اونا سنگ بودن.

یاد اون داستانی افتادم که می گه:

از سنگ پرسیدن چرا از خدا نمی خوای که تو رو انسان کنه؟

سنگ جواب می ده : آخه هنوز اونقدر قلبم سنگ نشده.

یه سوال،

چه کسی حاضره دوباره بشینه و « یه قول دوقول » بازی کنه؟

.

دو سه روز پیش رفتم نون بگیرم، گنجشکی دیدم با یه یاکریم که از جلوی پام پریدند و کمی، فقط کمی اون طرف‌تر روی زمین نشستن. یادم اومد، قدیما اینجوری نبود. اونا تا ما آدما رو می دیدن فرار می کردن، فرار.

 چرا بازیهامون اینقدر خشن بود؟ چرا همیشه ابزارمون جنگی بود، چرا جنگجو بزرگ شدیم؟ تنفنگهای بادی 5/4 و 5/5، ساچمه‌هایی که ایده‌آلشون نشستن بربدن پرنده‌ها بود؟ تیر کمونهای سیمی و سنگی، 6 کشه و 12 کشه، خب، جنگ بود که ما هم جنگجویانه بازی می‌کردیم؟ آیا تنها توی محله ما اینجوری بود؟

بزرگتر هم که شدیم ... ، اما هیچگاه دلگیری نبود. من هیچگاه زیاد آن بازیها را نکردم ولی همیشه در محیطشان بودم، چگونه اینی شده‌ام که الان هستم؟ پس آدمها را چه می‌سازد؟ چرا دلم برای هر حیوانی که انسانی آزارش دهد می‌سوزد؟

 بازیهای رایانه ای الان چه تربیت می‌کنن؟ ما همدیگر را می‌زدیم، همه چیز را می‌زدیم ولی بار عاطفیمان زیاد بود. همدیگر را و دارائیهای بچگیمان را بسیار دوست داشتیم. یعنی الآنیها ندارند؟  دفتر 100 برگ دارائی بزرگی محسوب می‌شد، اگر جلد خاصی داشت که دیگر گنج بود، ولی خیلی بهم حسودی نمی‌کردیم. نمی‌دانم، یادم نمی‌آید که فخرفروشی زیاد داشته باشیم، نه اینکه نداشتیم ولی کم بود، یکدست‌تر بودیم. همیشه احساس می کنم بزرگتر که می‌شوم از مهربانی جامعه کاسته می‌شود، شاید از مهربانی من، شاید از مهربانی ما...

.

خیلی وقته ننوشتم، منظورم از خودم . اصلا نمی دونم باید بنویسم یا نه، چون كلی حرف دارم.

تو این مدت همش سعی كردم مطالبی رو كه خوشم می یاد، بزارم اینجا.

هیچ وقت سعی نكردم از چیزایی كه خوشم نمی یاد بنویسم. هیچ وقت سعی نكردم از خاطرات بچگیم بنویسم، خاطراتی كه شاید مربوط به من و خیلی های دیگه باشه، اونایی كه با من هم سن هستن و متولد 60.

یه نكته ای كه هست اینه كه ما كم نیستیم، اگه كمی به اطراف خودمون نگاه كنیم می بینیم كه خیلی زیادیم، چون گفته شده بود كه باید زیاد باشیم بی توجه به آینده این همه متولد 60 و ... كمی دور و نزدیك  رو كه می بینم بچه های 59 و 61 و می بینم اونا هم مثل ما با یه درد مشترك 8-7 ساله زندگی كردن، جنگ.

نمی دونم آرزوی بچه های الان چیه؟

ولی آرزوی ما متولدین 60 این بود كه موقع برنامه كودك برق قطع نشه.

شب كه نه تلویزیون برنامه ای به درد بخوری داشت و نه ماهواره و ویدویی وجود داشت (دیگه نمی گم كامپیوتر و خیلی چیزای دیگه هم وجود نداشت) دوست داشتیم برق قطع نشه.

دوست داشتیم ماشینی كه نفت می فروخت (لیتری 15 ریال) تو زمستون زود به زود بیاد تا با كمبود نفت روبرو نشیم. چون این چیزا رو درك می كردیم، چون متوجه بودیم.

                                                                                                        ادامه دارد ...